تحقيقات مورخين و آثاركشف شده توسط باستان شناسان حاكي از آن است كه منطقه شهرستان مهاباد حداقل از سدههاي اول هزاره اول پيش از ميلاد مسيح يكي از مناطق مسكوني ايران باستان بوده است. يكي از اين آثار كتيبهاي به خط ميخي منسوب به ( مينوآ ) ميباشد كه بين سالهاي 812 تا 778 قبل از ميلاد سلطنت داشته است. كتيبه مذكور تا سال 1890  موجود بوده است. آثار ديگري مانند پلهكانهاي سنگي و راهروهاي زيرزميني مشهور به برده كنته كشف گرديده كه بر نفوذ و هجوم قوم ديگري بنام وانيها به منطقه دلالت دارد. از دوره مادها نيز آثاري از جمله يك گور بنام فقرهقا ( فرهادگاه ) بجامانده است.
بررسي آثار برجايمانده از زمانهاي دور گذشته ، نشانگر اين امر است كه تمدن و شهرنشيني در اين منطقه از اختلاط فرهنگي و نژادي بين اقوام مختلفي مانند بابلي‌ها ، آشوري‌ها ، وافي‌ها ، لولوئي‌ها ، كوتي‌ها ، كاسي‌ها ، مادها و بلاخره تيرههاي آريايي نژادكرد بوجود آمده است